Κυριακή, 17 Απριλίου 2016

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΗΝΑΣ

Το cantus firmus παρουσιάζει τον ζωγράφο-γλύπτη Βαγγέλη Ρήνα.






Ο ζωγράφος Βαγγέλης Ρήνας θα μπορούσε να παρομοιαστεί με τον El Greco καθώς το έργο του μεταφέρει μια πνευματικότητα που σε κάνει να επιζητείς την άνοδό σου ως άτομο προς το ωραίο και το ιδεώδες, να επιθυμείς την ένωση με κάτι πέρα από το απτό και το γήινο. Η θέαση των έργων του οδηγεί την ψυχή στη γαλήνη και δημιουργεί μία εσωτερική ευφορία.
Η νέα του δουλειά αρχικά δημιουργεί μία αίσθηση ξαφνιάσματος που γρήγορα σε τραβάει μέσα της σε μια ανοικτή συνομιλία. Ο ίδιος σκαλίζει με επιδεξιότητα το παρελθόν πάνω στα γλυπτά του από ύλη ή πάνω στον καμβά επιστρέφοντας στο γνώριμο τοπίο των συμπαγών βράχων της πατρίδας του, της Ικαρίας, ώστε να πάρει δύναμη από τον προσωπικό του μύθο και να εκτοξευτεί στο φως. Στόχος του να δημιουργήσει τη δική του μυθολογία και γραφή πάνω σε ένα τοπίο στο μέλλον. Να μεταφέρει, όπως ο Προμηθέας, το δώρο της φωτιάς –ζωής, μήνυμα ελπίδας, στον σύγχρονο άνθρωπο.
Ο Βαγγέλης Ρήνας έζησε το παραμύθι-πρόκληση στην Κίνα, το οποίο δημιούργησε με τις δικές του δυνάμεις. Ήταν ο πρώτος Έλληνας που έκανε έκθεση στην εθνική πινακοθήκη του Πεκίνου, μετά από προτροπή του εικαστικού επιμελητήριου της Κίνας, το 2010, σε δυο αίθουσες 2.000 χιλιάδων τετραγωνικών. Την έκθεση επισκέφτηκαν χιλιάδες κόσμου και η Όπερα του Πεκίνου  απόκτησε  το γλυπτό έργο του, μήκους δώδεκα μέτρων.
Έκανε δύο εκθέσεις στη Νέα Υόρκη και κατέκτησε δεύτερη φορά το παραμύθι. Το στούντιό του ήταν μέσα σε κτήριο του 1860 όπου ζωγράφισε τα έργα του για την έκθεση με τίτλο «Παλίμψηστα», που ανέβηκε το 2012.
Ο Ρήνας φοίτησε στη σχολή Καλών Τεχνών, από το 1986 -1991, με δασκάλους τους: Εξαρχόπουλο, Τέτση, Κοκκινίδη. 
Η νέα του έκθεση με τίτλο "ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ" εγκαινιάζεται την Πέμπτη 21 Απριλίου στις 20:00μ.μ., στην γκαλερί Ευριπίδης. Επιστρέφει νικηφόρος στην πατρίδα του δηλώνοντας παρών και καταθέτει την νέα εικαστική του πρόταση.

Νότα Χρυσίνα



Πώς αισθάνεστε καθώς πλησιάζετε στα εγκαίνια της νέας σας έκθεσης με τίτλο «Παρουσίες»;
Οι ημέρες που στήνεται μία έκθεση, καθώς και όλες οι υπόλοιπες ημέρες της έκθεσης, είναι ξεχωριστές, γιατί ξεκινά ουσιαστικά ένας σιωπηλός διάλογος με το κοινό.
Αν και οι ζωγράφοι είναι μοναχικοί, ως άνθρωποι, η ημέρα των εγκαινίων είναι η βραδιά τους, καθώς ολοκληρώνεται μια πολύ κοπιαστική προσπάθεια και το στήσιμο της έκθεσης απαιτεί πολύ δουλειά. Κάθε χώρος, όπου στήνεται μια έκθεση, έχει τη δική του προσωπικότητα. Αλλιώς στήνεται μία έκθεση σε μία μονόχωρη αίθουσα και αλλιώς σε έναν χώρο όπως σε αυτόν, την γκαλερί Ευριπίδη, όπου εκθέτω την νέα μου δουλειά, που είναι ένα κλασικό κτήριο των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Τα έργα δημιουργήθηκαν χωρίς να γνωρίζω που θα εκτεθούν.
Πόσα χρόνια δουλεύετε τη νέα σας δουλειά;
Δουλεύω από το 2012 έως το 2014, επιστρέφοντας από την Νέα Υόρκη. Ήδη δουλεύω την επόμενη δουλειά.
Τι καινούριο έχει η νέα σας δουλειά;
Έχει μια αίσθηση έντονης γλυπτικότητας. Θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι προσχέδια για  γλυπτά.
Ο Μιχαήλ Άγγελος έλεγε πως «η καλή ζωγραφική μοιάζει με γλυπτική και η κακή γλυπτική μοιάζει με ζωγραφική». Βέβαια ο Μιχαήλ Άγγελος ήταν πάνω από όλα γλύπτης.
Δεν υπάρχει αίσθηση του βάθους, της προοπτικής. Στα έργα μου κυριαρχεί το σχέδιο, ο όγκος, πάνω στο πλακάτο μπλε, που εικάζει τον ουρανό και την θάλασσα.
Ποιά εντύπωση θα θέλατε να αφήσετε στους επισκέπτες της νέας σας έκθεσης;
«Πάρε τα μάτια μου και δες...». Αυτό θα έλεγα.
Θα ήθελα οι άνθρωποι που γνωρίζουν την δουλειά μου, εδώ και 25 χρόνια, να μπουν μέσα στον χώρο που εκθέτω και να αναρωτηθούν εάν μπήκαν σε δική μου έκθεση. Για εμένα, ως δημιουργό, αυτό έχει μεγάλο ενδιαφέρον.
Ό,τι αλλάζει γεννά ζωή, ό,τι επαναλαμβάνεται πεθαίνει…
Ειδικά αυτήν την εποχή έχουμε ανάγκη από νέες προτάσεις. Η παρακμή έρχεται πάντα από την νοσηρότητα  της επανάληψης και της μαλθακότητας.
Κοιτάζοντας το έργο σας βλέπω κάποια γνώριμα σύμβολα συμφωνείτε; Τι είναι αυτό που μάς κάνει να ανασύρουμε από μέσα μας, από την μνήμη μας, πράγματα και να τα αναγνωρίσουμε πάνω σε ένα έργο ως οικεία;
Το χαρακτηριστικό και όμορφο στοιχείο σε αυτή τη δουλειά είναι ότι δεν αναγνωρίζουμε άμεσα τα σύμβολα. Κάτι άλλο μάς κάνει να νομίζουμε ότι τα βλέπουμε. Το κάθε έργο δεν έχει ζωγραφιστεί με αυτή την πρόθεση.  Ωστόσο, ο άνθρωπος έχει την ανάγκη να αναγνωρίσει οικεία πράγματα. Αυτό έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.
Πήγατε την ελληνική ζωγραφική στην Κίνα. Πώς πήρατε την απόφαση να πάτε στην Κίνα; Τι θέλατε να παρουσιάσετε σε μια χώρα με τόσο σπουδαίο πολιτισμό;
Αποφάσισα να πάω στην Κίνα καθώς είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου να πάω κάπου όπου θα τολμούσα να πετύχω κάτι μόνος. Είπα μέσα μου «...άραγε πώς είναι να πας κάπου όπου δεν σε ξέρει κανείς, δεν σε πολεμάει και κανείς...».
Επίσης, έβαλα ένα στοίχημα, να πετύχω έναν συνδυασμό παραδοσιακής κινεζικής ζωγραφικής με τη δική μου δουλειά.
Όταν το ανακοίνωσα αυτό σε κινέζους ακούστηκε ακατανόητα τρελό.
Πώς κατορθώσατε να συνδυάσετε την δική σας ζωγραφική με την κινεζική ζωγραφική;
Όπως θα δείτε και στη νέα μου δουλειά υπάρχει η σινική μελάνη μαζί με λάδι και ακρυλικό. Είναι γραφή ελεύθερη με σινική μελάνι, γι’ αυτό έχει και τη διαφάνεια και έχει και το έντονο μαύρο. Έχει επίσης την παρουσία του πινέλου και της γραφής. Είναι ουσιαστικά χειρονομιακή γραφή. Ζωγραφίστηκε θεατρικά και με πάθος. Έτσι αναδύθηκε το τοπίο. Το τοπίο μου δεν είναι αναπαράσταση. Δεν έχω κανένα ενδιαφέρον για την αναπαράσταση του τοπίου. Γι’ αυτό υπάρχει η φωτογραφία. Η ζωγραφική είναι άλλο πράγμα.
Η δική σας γραφή με τη σινική μελάνι γράφτηκε πάνω σε κάποιο δικό σας υλικό που κυριαρχεί στο έργο σας;
Το δικό μου υλικό είναι η γη. Την αγκαλιάζω και παίρνω δύναμη. Τα έργα μου είναι σαν να έχουν γεωλογικές διαστρωματώσεις. Τα ζωγραφίζω ξανά και ξανά. Είναι σαν παλίμψηστα. Με αυτόν το τίτλο «Παλίμψηστα» παρουσίασα έκθεσή μου στην Νέα Υόρκη. Μαζί με τις λεπτές στρωματώσεις του χρώματος, το μελάνι το κινέζικο και τη διαφάνεια βγαίνει αυτό το αποτέλεσμα.
Από την άλλη μεγάλωσα στην Ικαρία όπου υπάρχει τοπίο με βράχους που υπάρχουν εκεί χιλιάδες χρόνια. Αυτό το τοπίο ήταν το καταφύγιό μου, οι μνήμες μου.
Οι φυσικοί λένε ότι η ύλη δεν υπάρχει είναι ενέργεια, το Σύμπαν είναι ενέργεια και είναι ζωντανό, είναι πνεύμα. Όλα αυτά είναι ο θεός και είμαστε μέσα στο μυαλό του θεού. Είμαστε στην σκέψη του θεού και είμαστε ένα. Ο θεός σκέφτεται και μέσα στη σκέψη του φτιάχνει εικόνες από το τίποτα φτιάχνει κόσμους.
Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίσατε στο έργο σας;
Η μεγαλύτερη δυσκολία στην Τέχνη είναι να καταθέσεις την αλήθεια σου, να συναντήσεις τον εαυτό σου.
 Στην νέα μου δουλειά καταθέτω την τωρινή  ώριμη αλήθεια μου.
Σήμερα υπάρχουν πολλές σειρήνες που σε καλούν αλλά εάν τις ακούσεις θα χάσεις τον δρόμο σου, δεν θα είσαι δημιουργός  αλλά αντιγραφέας τεχνίτης.
Όταν εκφράσεις την αλήθεια σου έρχεται η γαλήνη.
Τα τοπία σας δεν τοποθετούνται στον χρόνο είναι άχρονα. Σχετίζονται με μνήμες;
Τα τοπία μου δεν ανήκουν στον χρόνο  δηλαδή δεν αναπαριστούν κάποιο συμβάν  άρα είναι άχρονα και επομένως δεν ανήκουν ούτε σε τόπο. Αυτό το στοιχείο ίσως κάνει το έργο γοητευτικό. Η μνήμη στο έργο είναι συλλογική, μνήμη συμπαντική.
Μέσα στο έργο σας έχετε κάποια σήματα- σφραγίδες και γραμμές που παραπέμπουν σε φυλακή. Τι στερεί την ελευθερία στον άνθρωπο;
Οι σφραγίδες παραπέμπουν στην εξουσία. Τα πάντα είναι αρχειοθετημένα, αυτό στερεί την ελευθερία. Η σφραγίδα πάνω στο τοπίο δείχνει ότι ο,τιδήποτε υπάρχει γύρω μας, ακόμη και το τοπίο, είναι σταμπαρισμένο, καταγεγραμμένο,   βεβηλωμένο.
Ακόμη και τα πρόσωπά μας, τα πετρώσαμε, σε λίγο θα γίνουμε πρόσωπα φυλακή.
Το έργο σας που παριστάνει την αρπαγή της Ευρώπης ερμηνεύει διαφορετικά τον μύθο. Μιλήστε μας για το συγκεκριμένο έργο.

 «Οργώνει ο άνεμος

 σπέρνουν τα κύματα

θερίζει η φλόγα

και τότε ο βράχος

γεννιέται Γυναίκα»

Αυτό είναι ένα θηλυκό έργο. Η Ευρώπη τρώει τον ταύρο, βγαίνει από μέσα του. Υπάρχει το θηλυκό στοιχείο. Η μήτρα γεννά ζωή, αλλά κατασπαράζει, κιόλας ακόμη και τον ίδιο τον Δία -Ταύρο. Υπάρχει το θεϊκό στοιχείο. Υπάρχουν επίσης στοιχεία ομηρικά αλλά και προϊστορικά.
Την ερμηνεία μάς την δίνει ο ίδιος ο μύθος της αρπαγής της Ευρώπης. Είναι ένα ξεκίνημα, μια αρχή, μια Άνοιξη, μια δημιουργία πριν δημιουργηθεί ο άνθρωπος, πριν την Ιστορία. Τα στοιχεία και τα σύμβολα αποτελούν ίσως προτυπώσεις του ανθρώπου. Μία μυθολογία πριν την μυθολογία.
Οι καλλιτέχνες είναι περισσότερο ευαίσθητοι δέκτες όσων πρόκειται να συμβούν. Είναι η ζωγραφική προφητική;
Οι ζωγράφοι είναι όργανα ευαίσθητα που δυστυχώς γίνονται προφητικοί. Το έργο μου είναι σκληρό για να προειδοποιήσει ότι το φως πρέπει να νικήσει. Οι σημερινές δυσκολίες θα ξεπεραστούν, η ζωή θα τραβήξει τον δικό της δρόμο διότι είμαστε παιδιά του φωτός. Το αττικό φως μεταφέρει την αρμονία και την ισορροπία στο DNA μας. Ο άνθρωπος γεννιέται καλός προορισμένος για το καλό και πηγαίνει προς το φως. Ωστόσο, μας επηρεάζει το κακό. Στη ζωή υπάρχει το ζύγισμα του καλού και του κακού, το φως και το μαύρο. Το κακό είναι ο εγωισμός.
Επηρεάζεται ένας καλλιτέχνης από το περιβάλλον;
Επηρεάζεται από τα σκουπίδια που υπάρχουν παντού. Τρώμε σκουπίδια, βλέπουμε σκουπίδια, διαβάζουμε σκουπίδια. Νιώθουμε ότι παίρνουμε ανάσα όταν διαβάζουμε ένα καλό βιβλίο. Λες: «είμαι άνθρωπος, δεν είμαι καταναλωτής σκουπιδιών». Η λογοτεχνία είναι το μόνο πράγμα που σε ελευθερώνει.
Η Ελλάδα χρειάζεται το χαμόγελο των νέων παιδιών που βλέπεις σε άλλες χώρες.
Υπάρχει σήμερα μια απαξίωση της ζωγραφικής;
Σαφώς υπάρχουν κάποιοι σήμερα που λένε ότι  τέχνη δεν είναι να βάζεις χρώματα, τέχνη είναι μόνο η ιδέα, όλα όμως ξεπερνιούνται. Αλλά υπάρχουν και νέα παιδιά που αγαπούν και στηρίζουν τη ζωγραφική.
Έχει η Ελλάδα προτάσεις ώστε να συνομιλήσει με την Τέχνη που παράγεται στο εξωτερικό;
Η Ελλάδα ήταν και είναι απομονωμένη. Είναι επαρχία μιας αυτοκρατορίας που λέγεται Δύση. Είναι αυτό που με τόση αναίδεια μάς έριξε στο πρόσωπο,  ο Φάμπρ,  και μάς πόνεσε όλους.  Ωστόσο, οι καλλιτέχνες στην Ελλάδα έχουν μια μοναδική  τύχη. Ένα ατελείωτο βάθος παράδοσης, ιστορίας, και συγχρόνως ένα πουλημένο διαβρωμένο εχθρικό στον πολιτισμό παρόν, με μια πολιτική καφρίλα, που τα προηγούμενα χρόνια, και φυσικά και τώρα, μόνο τους άριστους δεν  βοηθούσε.
 Ό,τι καταφέρνουν, λοιπόν, οι Έλληνες  καλλιτέχνες  είναι άξιο θαυμασμού, γιατί είναι αποτέλεσμα προσωπικής προσπάθειας.
Η μόνη τους παρέα είναι η ζήλια και το σαμποτάζ…
Τι είναι Τέχνη;
Ο ορισμός δεν μπορεί να υπάρξει καθώς μπορεί να μάς οδηγήσει σε μια αοριστολογία. Ίσως είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο να ανεβαίνει. Πηγαίνοντας όμως πίσω στον χρόνο με τη δύναμη της φαντασίας και του μυαλού μας, ίσως να βρούμε μία απάντηση. Η ανάγκη της δημιουργίας είναι τέχνη. Το ωραίο είναι τέχνη. Το ίδιο το Σύμπαν που αλλάζει ακόμα και με τις μαύρες τρύπες μπορεί να φτιάχνει κάτι ωραίο, μπορεί να τείνει σε μια τελειοποίηση, να δημιουργεί Τέχνη.
Για εμένα ό,τι μάς κάνει καλύτερους είναι τέχνη.
Ποια η σχέση σας με την παράδοση;
Μού αρέσει η παράδοση. Η ορθοδοξία είναι η μεγάλη προίκα και η παρηγοριά μας. Η παράδοση από τα αποστολικά χρόνια και η συνέχεια μού γλυκαίνει την ψυχή. Υπάρχουν εκκλησάκια στην Πλάκα που είναι σαν να βρίσκεσαι 300 χρόνια πίσω και να βιώνεις ό,τι και τότε. Ο θησαυρός μας.
Ποιους ζωγράφους αγαπάτε περισσότερο;
Αγαπώ πάρα πολύ τους Φλαμανδούς, τον Ρέμπραντ, τον Γκόγια. Οι περισσότεροι ζωγράφοι εξηγούνται ως προς τον τρόπο που ζωγραφίζουν, παράδειγμα ο ο Βελάσκεθ  και οι άλλοι ενώ ο Ελ Γκρέκο, δεν εξηγείται, είναι φωτιά. Η ορθόδοξη παράδοση που μεταφέρει ( ο Γκρέκο )στο τότε κέντρο της τέχνης, την Ισπανία, ίσως εξηγεί το έργο του.  Νομίζω ότι ο Γκρέκο ζωγράφισε την άσβεστη φλόγα της αληθινής πίστης μας …και νομίζω ότι ενώ είναι τόσο  μοναδικός!!!! Δεν προβάλλει το εγώ, είναι χωρίς εγώ.   Όλη η μεγάλη Τέχνη είναι τέχνη χωρίς το εγώ.
Στην Ελλάδα υπάρχουν σήμερα πολλοί ταλαντούχοι ζωγράφοι.
Έχετε δημιουργήσει όσα θέλατε;
Αισθάνομαι πως τώρα ξεκινάω. Στη νέα μου δουλειά φαίνεται το πείσμα να δημιουργήσω κάτι νέο. Στον σημερινό κόσμο, που ο άνθρωπος προσλαμβάνει χιλιάδες εικόνες, είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις. Ο μόνος τρόπος να ξεχωρίσεις είναι να κάνεις την αλήθεια σου Τέχνη. Εάν είσαι αληθινός τιμάς την μοναδικότητά σου, τιμάς το ιερό που σού έχει δοθεί. Σέβεσαι το ιερό αυτό, την μοναδικότητα του προσώπου.
  Αυτόν τον σεβασμό στο πρόσωπο θέλουν να προσβάλουν με τη μαζοποίηση, τον εξευτελισμό, την μεταμόρφωση σε αριθμό.
«Και έτσι να διαπράξουν  ύβρη στο Θεό, γιατί κάθε πρόσωπο είναι η εικόνα του θεού».

Γράμμα στην κόρη μου.

 Για την Αναστασία

Αντί - πορτρέτου



«Οργώνει ο άνεμος

 σπέρνουν τα κύματα

θερίζει η φλόγα

και τότε ο βράχος

γεννιέται Γυναίκα»



Δώσε μου το χέρι σου. Έλα να σου δείξω. Κοίταξε με τα μάτια μου, μη φοβάσαι. Αυτός είμαι εγώ. Άγγιξέ τα, ό,τι δεν μπορώ να σου πω με λόγια, κραυγάζει εδώ.
Δες πώς απλώνεται το γαλάζιο.  Το κίτρινο βάφει τον ουρανό, το μαύρο της Σινικής περιγράφει, τονίζει,  ξύνει, σκάβει περισσότερο ή  χαϊδεύει την πέτρα, τη σμιλευμένη από το σκουριασμένο κόκκινο και τον αέρα που δεν ζωγραφίζετε, αλλά γεννιέται έτσι μαγικά, μέσα από όλες τις κινήσεις του χεριού, του μυαλού, της καρδιάς.
Άλλοτε γίνεται απλά και άμεσα, άλλοτε πάλι μέσα από αλλεπάλληλες στρώσεις, ξανά και ξανά, σαν την διαδικασία της ατέρμονης επικάλυψης που κάνει η φύση.

Οι εικόνες που αναδύονται τελικά  είναι τοπία  «Προμηθεϊκά »και έχουν μια καθαρότητα ακραία, αμόλυντα "άχραντα", αλλά  κάποιες φορές αφήνουν την απορία για τον αγιασμό, μπορεί να είναι  και τοξικά, φωτογραφίζουν το πριν και το μετά τού χρόνου.
Τα τοπία είναι «Παρουσίες». Θέλω να είμαι δίπλα τους, έχω ανάγκη να είμαι δίπλα τους. Όπως όταν ήμουν παιδί, και ήθελα να αγκαλιάσω τη δύναμη και την αιωνιότητα. Ξάπλωνα πάνω τους για να γεμίσω γαλήνη. Χάιδευα τις κουφάλες, τις σμιλευμένες από τον αέρα και τη φωτιά τού ήλιου, αφουγκραζόμουν τις ιστορίες τους για το μικρό πουλί, που με το ράμφος του σμίλεψε το βουνό.
Έτσι και τώρα πιο μικρός από ποτέ, θέλω ξανά να αγγίξω τα βράχια, δύναμη να αντλήσω και μέσα από τα μάτια μου το φως της ελπίδας να σού χαρίσω.
Ξέρω ότι θα ’θελες να είχες και εσύ πλάι σου έναν βράχο. Εγώ όμως δεν είμαι βράχος, αφού δεν είμαι γυναίκα. Εσύ όμως να ξέρεις ότι ο βράχος είναι μήτρα.
Μόνο αυτή μπορεί αιώνια να στέκει, να ερωτοτροπεί με τα πουλιά, τον ήλιο, τη φωτιά, να γεννά ζωή. Νέα ζωή, ξανά και ξανά, να θρέφει την αιωνιότητα.


 Βαγγέλης Ρήνας.




























































Ναυτικά χρονικά. Βιογραφικό



Γεννήθηκε στη  Σάμο , το 1966.
Σπούδασε στην Αθήνα στην  Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.
Ζει και εργάζεται στην Αθήνα και στη Νέα Υόρκη.

ΚΥΡΙΟΤΕΡΕΣ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ

 2012   Βαγγέλης Ρήνας :Παλίμψηστα του Χρόνου, Tenri Cultural Institute , Νέα
              Υόρκη

            Περάσματα : Απώλεια , Αναζήτηση και  Ανάταση , Elga Wimmer PCC
           Gallery ,Νέα Υόρκη

2010 Ατέρμων Πλεύση ΙΙΙ , Εθνική Πινακοθήκη της Κίνας ( NAMOC ) , Πεκίνο
          

Ατέρμων Πλεύση ΙΙΙ , Σχολή Καλών Τεχνών , Πανεπιστήμιο της Σαγκάης , 99 Creative Center, Σαγκάη

2007 Ατέρμων Πλεύση ΙΙ , Γκαλερί Σκουφά, Αθήνα

          Ημερολόγιο Εθνικού Τυπογραφείου, Γκαλερί Αγκάθι , Αθήνα

2005 Παιδικά Πορτραίτα, Γκαλερί Αγκάθι , Αθήνα

2002 Ατέρμων Πλεύση ΙΙ , Αθηναΐς Gallery , Αθήνα

Συνομιλία μεταξύ Ζωγραφικής και Φωτογραφίας , Γκαλερί Αδάμ, Αθήνα

2001 Νερό και Αέρας II , Γκαλερί Αδάμ, Αθήνα

LIU Dawei

 Πρόεδρος Ένωσης  Κινέζων Kαλλιτεχνών


Στο όμορφο Αιγαίο, υπάρχει ένα μαγικό νησί κοντά στη Μικρά Ασία, η Σάμος. Από το 3000 π. Χ. ενέπνευσε πολλούς υψηλούς πολιτισμούς και καλλιέργησε τη ναυτοσύνη. Μέχρι σήμερα διατηρούνται ακόμα πολλά αρχαία ελληνικά, καθώς και ρωμαϊκά μνημεία: χαρακτηριστικό  το Ευπαλίνειο Όρυγμα, το Ηραίον και άλλα. Ο εξαιρετικός έλληνας ζωγράφος της σύγχρονης τέχνης, ο Βαγγέλης Ρήνας, εκεί γεννήθηκε, εκεί μεγάλωσε και εκεί δημιουργεί.

Ο Ρήνας, γιος του Αιγαίου, έχει μάτια τόσο καθαρά σαν τα νερά του πελάγους, καρδιά γεμάτη αγάπη βαθιά και πολύχρωμη: για τον ουρανό, για τη γη, για τη θάλασσα, για τα άσπρα σύννεφα, για τη ζωή, για τα καράβια……καθώς και για τη μακρινή και απέραντη Ανατολή. Η αγάπη αυτή είναι τολμηρή και μεγάλη, ξεπερνάει χρόνο και τόπο, είναι αγνή και πολύτιμη, σαν άγγελος κατελθών στη γη. Έτσι, υπερβαίνει τους κανόνες της τέχνης εισερχόμενος σε ένα περιβάλλον απελευθερωμένο από το Εγώ, δημιουργώντας έργα που πετυχαίνουν να:καταστήσουν τις ρεαλιστικές μορφές μέσο δημιουργίας των διαστάσεων του οράματος. Στα έργα του, αγαπημένο θέμα είναι τα συγκεκριμένα, εξαιρετικά λεπτοδουλεμένα καράβια, τα οποία είτε τοποθετούνται στο συμπαντικό κενό, είτε σιωπηλά παραστέκονται σε ονειρικές «θεότητες». Εκείνα τα καράβια, καθόλου δεν φαίνονται παγωμένα και σκληρά όπως στην εμπειρία των αισθήσεών μας, αντιθέτως μοιάζουν να απέκτησαν δική τους ψυχή και σωματική υπόσταση.

Άλλο μαγικό στοιχείο του Ρήνα είναι: είτε το χαρακτηριστικό του «νερού» και του «μελανιού» που άφησε αυθόρμητα στα έργα με νερομπογιά, είτε οι πινελιές και μορφές, ψεύτικες και αληθινές αλληλοσυμπληρούμενες στα λάδια, που κρυφά μεταφέρουν μηνύματα συνταιριάσματος με τη Ανατολική αισθητική. Σφράγισε ακούσια το δικό του σύμβολο παντρέματος της Δυτικής με την Ανατολική τέχνη. Εκείνα τα θεϊκά ερείπια που εμφανίζονται δυσδιάκριτα, εκείνες οι γυναικείες φιγούρες, ζωντανές και όμορφες, θεϊκές και ανθρώπινες, από το λαμπερό σαν δάδα πινέλο του Ρήνα, ανάβουν φωτοβολίδες που διαπερνούν τους αιώνες.



Βαγγέλης Ρήνας: Η τέχνη προσωποποιείται και δεν πρέπει να την απατάς





Παρασκευή, 1 Απριλίου 2016

Μανόλης Ρωμαντζής «ΑΛΛΗΓΟΡΙΕΣ, Λόγος τρισδιάστατος»



Γλυπτική
Συν-Επιμέλεια έκθεσης: Χάρης Κοντοσφύρης – Μανόλης Ρωμαντζής


Εγκαίνια: Παρασκευή 8 Απριλίου 2016, 20:00
Διάρκεια: 8 έως 28 Απριλίου 2016

Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος μας προσκαλεί στην πρώτη ατομική έκθεση γλυπτικής του Μανόλη Ρωμαντζή με τίτλο «ΑΛΛΗΓΟΡΙΕΣ, Λόγος τρισδιάστατος», που θα εγκαινιαστεί την Παρασκευή 8 Απριλίου στις 20:00 και θα διαρκέσει μέχρι και τη Μ. Πέμπτη 28 Απριλίου.  Τα γλυπτά έργα που παρουσιάζονται αποτελούν, σύμφωνα με τον ίδιο τον καλλιτέχνη, κείμενα τα οποία διαθέτουν όλα τα βασικά χαρακτηριστικά του γραπτού λόγου (παραγράφους, προτάσεις, λέξεις και σημεία στίξης) και   προσκαλούν τον θεατή να τα ακούσει και να επέμβει σε αυτά, «διορθώνοντάς τα» με βάση τον ίδιο του τον εαυτό.  Πρόκειται για έργα που περικλείουν ολόκληρες ιστορίες, γεμάτες συναισθήματα και όνειρα που περιμένουν κάποιον να τις «διαβάσει» και να δώσει το έναυσμα και την αφορμή για τις επόμενες που πρόκειται να «ειπωθούν».
Ο εικαστικός-επίκουρος καθηγητής στην Σχολή Καλών Τεχνών του Παν. Δυτικής Μακεδονίας (Φλώρινα), Χάρης Κοντοσφύρης ο οποίος συν-επιμελείται την έκθεση με τον Μανόλη Ρωμαντζή αναφέρει: «Ο Μανόλης αναρωτιέται αν στην τέχνη θέλουμε να εκφράσουμε το αναγκαίο ή το περιθώριο του αναγκαίου. Το αναγκαίο είναι η ίδια η ζωή. Όλοι οι καλλιτέχνες αντλούν τις αναγωγές τους από το περιθώριο της ζωής που είτε ως περισσό ή ως δευτερεύουσα αναγκαιότητα, αποτελεί ένα τοπίο περίπλοκο, συχνά χαοτικό και ανεξάντλητο που αναγκάζει τον καλλιτέχνη να προχωρήσει πέρα από αυτό που νόμιζε ότι μπορούσε.  Δεν μπορώ να φέρω στο μυαλό μου έναν καλλιτέχνη που να μην κατατρύχεται από την έμμονη ιδέα μιας αποστολής. Η αποστολή του Μανόλη Ρωμαντζή είναι η δημιουργία συνθέσεων μικρογλυπτικής κλίμακας με περιεχόμενο αλληγορικές αφηγήσεις και ποιητικές μεταστάσεις νοσταλγικών εικονογραφικών προτύπων, άλλοτε με κοσμολογικό ενδιαφέρον και άλλοτε με υπαρξιακό. Στις συνθέσεις αυτές ενυπάρχει συχνά μια υψηλότατη αισθητική απόλαυση εξ αιτίας της συγκίνησης που υπαινίσσονται  χωρίς να την εκφράζουν. Όσο πιο  βαθιές και εσωτερικές είναι οι ρίζες της καλλιτεχνικής έκφρασης, τόσο πιο αβίαστα φανερώνονται οι λέξεις που οι εικόνες με τις οποίες εκφραζόμαστε, υπονοούν», ενώ προσθέτει ότι ο καλλιτέχνης «δημιουργεί γύρω του έναν άλλον κόσμο, όμοιο με τούτον εδώ, κατοικημένο όμως από διαφορετικούς ανθρώπους-ειδώλια που δεν εκλιπαρούν για επιβεβαίωση μιας φαντασίας σουρεαλιστικής, αλλά προβάλλουν κυρίως την αλληγορικότητα των πράξεών τους, ως σύμπραξη στην σονάτα του σεληνόφωτος του Γιάννη Ρίτσου ή τις διδακτικές αλληγορίες του Κωστή Παλαμά».
Ο Μανόλης Ρωμαντζής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952. Είναι απόφοιτος της Φυσικομαθηματικής σχολής και διδάκτορας της Φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε ως καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης και παράλληλα ασχολήθηκε κατά καιρούς με τη γλυπτική, τη φωτογραφία, το σχέδιο, την αγιογραφία και τη βιβλιοδεσία.
Τα τελευταία χρόνια ασχολείται συστηματικά με τη γλυπτική χρησιμοποιώντας ως υλικά κυρίως τον πηλό, το γύψο, το ξύλο, το σίδερο και τον μπρούτζο, τα οποία συνδυάζει και με διάφορα άλλα υλικά.
Έχει συμμετάσχει σε πλήθος ομαδικών εκθέσεων, ενώ έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Τη βραδιά των εγκαινίων θα συνοδέψουν τα εξαιρετικά κρασιά vassaltis vineyards από τη Σαντορίνη.  Χορηγοί επικοινωνίας είναι οι culture now, global view, art22 και Φλώροι εικαστικοί.
Εγκαίνια Έκθεσης: Παρασκευή 8 Απριλίου 2016, 20:00

Διάρκεια Έκθεσης: 8 - 28 Απριλίου 2016
Ημέρες και ώρες λειτουργίας:
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 11:00 – 14:30 & 17:30 – 20:30
Τετάρτη, Σάββατο: 11:00 – 16:00
Κυριακή, Δευτέρα: Ανοικτά κατόπιν τηλεφωνικού ραντεβού

Αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος
Λεμπέση 4 & Μακρυγιάννη, Αθήνα | metro Ακρόπολη
Τηλέφωνο 211 182 38 18
www.technohoros.org | info@technohoros.org